İnsan yarışan hayvandır. Daha sperm halindeyken bu yarış başlıyor, bütün hızıyla da devam ediyor. Dünyayla, toplumla, doğayla, birbirimizle, kendimizle yarışıp duruyoruz. Sonunda ne oluyor, yarışı kaybediyoruz. Kazanılan hiçbir yarış yoktur çünkü “yarışmak” zaten kaybetmek demektir. Sistemi öyle güzel kurmuşlar ki, yarışmayı kabul etmediğin an yok oluyorsun. Peki, yarışınca ne oluyor? Bu sefer de yarışa yarışa kendini yok ediyorsun.
Çünkü insanoğlu incinen ve inciten, kıran ve kırılan, yok eden ve bundan zevk alan, parçalayan ve bunu inatla sürdüren, ezen ve bundan gurur duyan ilk ve tek canlıdır şu koskoca evrende.
